نوشته های پیشین

آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386

پيوندهای روزانه

rap_rex0742
mj محمد رضا
بزرگ ترین وبلاگ عاشقی
wallpaper
rap oa pop
رسم عاشق کشی
عروسک خدا
عشق جاودان
آخرین لبخند لیزا
عشق مرده ( علیرضا جون )
جوونی ( فرانک و سینا جون )
حرف های این تنها ( پونه جون )
تنها تر از تنهایی (فرزانه جون)
شاید تنها (ایمان جون )
آرشيو پیوندها

امکانات

Design by : bahar 20

salam irani

|+|نوشته شده در جمعه دهم آبان 1387 ساعت 11:41 توسط پریسا |

رفت

اینم یکی از دل نوشته های خودمه:

رفت .......

آره رفتش ..............

و منو با خاطرات کمش تنها گذاشت ، با یه سراب از چهرش ، از مهربونیاش ، از صداش ، توی این پاییز سرد تنها گذاشت ، باید می بود باید باهام هم پا می شد ، اما حالا باید خودم تنهای تنها تموم اون کوچه ها رو پشت سر بزارم و از خش خش برگها که قبلا با صدای قشنگش برام یک ملودی عاشقونه می ساخت و منو توی دنیای خودم غرق می کرد ، یه ملودی بسازم ، یه ملودی غمگین ، البته این برگها بیشتر از اینا منو می شناسن انگار دل اونا هم شکسته بود ، چون نیازی نداشتن که من کمکشون کنم و با هر قدم من ، منه عاشق ، نوای زیبایی رو برام میزدن و دوستاشونو از بالای درخت برای همراهی در غمم دعوت می کردن و اونا هم با جون و دل خودشونو رها می کردن و با رقصی زیبا موهامو نوازش می کردن و پشت سرم صامت فرود می اومدند و قدم های سنگینم رو دونبال می کردن یکی شون ازیارم پرسید ، برگشتم و بهش نگاه کردم از چشمام همه چیز رو فهمید و توی خودش شکست و با صداش اشکهامو یاری کرد همون جا ایستادم زیر همون درخت دیگه توان نداشتم آخه خیلی راه رفته بودم و خیلی منتظر بودم ........... آخه همیشه به ،،اینجا که میرسیدیم من خسته می شدم غر میزدم و اون دستمو می کشید و می گفت : بدو ببنیم تنبل خانم، اما از اونجا که من نمی رفتم می یومد جلوم و می ایستاد، و دوتا دستامو توی دستای گرمش می گرفت و فشار کوچیکی می داد و بعد توی چشمام زل می زد ، و با برق چشماش رعشه به جونم می نداخت و من پر می شدم از عشقش و با یه لبخند تسلیمش می شدم ، ................... اما حالا دیگه کسی نبود که با برق چشماش جون بگیرم ، همن جا نشستم و گریه کردم ، برای خودم ، برای بی مهریاش ، برای تنهاییم ، برای فاصله هامون وکلی گریه کردم ، با ملودی که برگای عاشق برام می زدن ، اما کسی نیومد ، می دونستم نمی یاد آخه ..........................

بهم گفت : ......................... دیگه دوستم نداره

|+|نوشته شده در سه شنبه سی ام مهر 1387 ساعت 17:9 توسط پریسا |

سلام من دوباره اومدم

از همه معذرت می خوام که چند وقتی نبودم و به دوستام سر نزدم حالا اومدم تا جایی که می تونم جبران کنم کمکم کنین

می خوام یه کتاب بنویسم

|+|نوشته شده در شنبه بیست و هفتم مهر 1387 ساعت 18:20 توسط پریسا |

بخونش

اینم یکی دیگه از دل نوشته هامه که به یکی از عزیزام که واسم مهمه تقدیمش می کنم امیدوارم بیاد و بخوندش :

 

این تنهایی چی داره که من انقدر دوسش دارم ، هر چی داره من حاضر نیستم با هیچ زمانی عوضش کنم ، پس گوش کن به نجواهای تنهایی من :                                                                                    

تنهای تنها توی یه بیابون بزرگ بزرگ بودم ، روی ریل قطار راه می رفتم و دستامو باز کرده بودم تا تعادلم حفظ بشه و با خودم شعری رو زمزمه می کردم با این که من عاشق تنهایی بودم اما اون موقع دوست داشتم اون پیشم  بود روی ریل بغل ، دستمو می گرفت و اونم باهام همپا می شد و انقدر راه می رفتیم تا به ایستگاه  می رسیدیم . 

توی همین فکرا بودم که چشمامو بستم و توی رویا رفتم و این رویای قشنگ رو بزرگ کردم ، : آره من بودم و اون ، روی ریل های قطار ف چه نسیم قشنگی ، موهام توی باد می رقصید و گاهی صورتمو نوازش می کرد و نوید زندگی رو می داد و من هم خوشحال ، دستاشو که  توی دستام بود فشار دادم تا وجودش برام بیشتر بشه ، تو همین حال و هوا بودم که گرمای وجودشو از دستام حس کردم و بعد تمام وجودمو فرا گرفت ، همونطور که چشمام بسته بود لبخندی زدم و توی دلم به خودم خندیدم که اینطور توی رویا غرق شده بودم ، که حتی گرمای وجودشو حس می کنم ، اما نه حالا فشار دستای گرمشم قشنگ حس می کردم یه لحظه ترسیدم و چشمامو باز کردم و به سمت دیگه ی ریل نگاه کردم ، اون بود ، خوده خودش ، وااااای خدای من .                                       

ایستادم و توی چشماش نگاه کردم و اون به من خندید ، اول فکر کردم سرابه ، چشمامو بستم و دوباره باز کردم اما نه اون سره جاش ایستاده بود ، هیچی نگفتم و برگشتم به سمت مسیر ریل و ایستادم و ددوباره دستامو باز کردم و اونم دستمو گرفت و باهام همسفر شد ، بهش گفتم : کجا میری ؟ ، گفت : هر جا تو بری ؟ ، اما من کجا می رفتم  ؟ نمی دونستم ، ولی چرا من ........... من بهش گفتم من می رم به سمت ایستگاه زندگی تو هم حاضری تا آخرش با من بیای ؟ ایستاد و به سمتم برگشت دستامو توی دستاش گرفت و توی چشمام زل زد و تبسم قشنگی روی لبهاش نشوند و بهم گفت : تا آخرش باهاتم ...............................................      

|+|نوشته شده در شنبه دوم شهریور 1387 ساعت 10:52 توسط پریسا |

گل من ، قلبت را ، به خدا بسپار .........                                                                                        

آن همه تلخی و غم ، این همه شادی و ایمانت را ..............                                                               

گاهی از عشق گذر کن و دلت را ، بسپاربه خداوندی که                                                                    

خوب می داند گل من ، سهم تو از دل چیست .........                                                                        

 

 

 

این جا ، آدم ها از خیابان عبور می کنند                                                                                       

ولی انگار در پارک قدم می زنند !!                                                                                            

ماشین ها در پیاده رو پارک می کنند                                                                                           

برای این که ، در سایه باشند !!                                                                                                 

من بارها با چشمان خود دیده ام ،                                                                                               

که هیچ چیز سر جایش نیست !!                                                                                                

 

 

 

عادت نکن به فراموشی ، ................                                                                                        

به ساده گذشتن .........................                                                                                            

عادت نکن به نور .........................                                                                                        

به دل بریدن ، رفتن ، رفتن ........................                                                                              

عادت نکن به عشق ، .............................                                                                                 

عادت نکن به من !!!!!!!                                                                                                          

 

|+|نوشته شده در سه شنبه پانزدهم مرداد 1387 ساعت 10:19 توسط پریسا |

time

وقت خود را با "خواندن" سپری کنیم ..............                                                                                 

جون خواندن چشمه عقل است !!!!                                                                                                    

وقت خود را با " نیایش " سپری کنیم ..............                                                                                 

چون نیایش بزرگ ترین قدرت موجودی روی زمین است !!!!                                                                

وقت ود ر برای " محبت کردن و مورد محبت قرار گرفتن " صرف کنیم ...................                               

زیرا محبت و عشق نعمت های خدادی است !!!!!!!                                                                             

وقت خود را با " همدلی و دوستی " صرف کنیم ............                                                                     

چون دوستی ، جاده خوشحالی و شادی است !!!!!!!!                                                                            

|+|نوشته شده در یکشنبه ششم مرداد 1387 ساعت 10:56 توسط پریسا |

بخوان ، باور کن ، آرام باش                                                                                       

            

در این جا یک سری جملات تاکیدی را می توان در طول روز و در مقاطع مختلف زندگی خود مورد استفاده قرار دهیم ، می خوانیم . این جملات تاکیدی در ایجاد آرامش و تمرکز به سوی توانگری بسیار سودمند است ، در     صورتی که هر روز آن ها را تکرار کنید .                                                                                          

 

 

آغاز روز :                                                                                               

امروز روز خداست و همه کارهایم رنگ وبویی خدایی دارد . هر روز برکت و نعمت خدا را در زنگی ام مشاهده می کنم . به ویژه امروز منتظر تجلی برکات فراوان الهی هستم . با شور و شوقی فراوان وایمانی نیرومند بیرون  می روم تا آنچه را که باید به دست من صورت گیرد ، به انجام رسانم . امروز از آسمان طلا می بارد .      

            

 در طول روز :                                                                                            

تنها خدا منشا توانگری وبرکت بیکران من است . روزی ام از خداست . من والاترین و بالاترین ویژگی های همه مردم را دوست دارم و هم اکنون والاترین و بالاترین افراد و شرایط را به سوی خود می کشانم . کارم آسان است   و بارم سبک و توفیق هایم بی شمار . همه نعمت های الهی به من عطا شده تا برای انجام امور بزرگ مجهز باشم و این امور را به آسانی به ثمر برسانم . هم اکنون همه چیز و همه کس مرا توانگر می سازد. همیشه به یاد دارم خدایی ثروتمند دارم که همیشه مرا به یاد دارد . خدا عاشق و مشتاق من است . من خلیفه خدا هستم و کمتر از بهترین را نمی خواهم .                                                                                                                  

 

  امور مالی :                                                                                             

همه درها گشوده اند و همه راهها باز و آزادند تا همه ثروت های الهی به سوی من سرازیر شوند . سپاسگزارم  که با اعمال مستقیم قدرت خدا ، درآمدم افزایش میابد . سپاسگزارم که در تمام امور مالی ام ، نظم الهی بر قرار است .

                                                     

مواقع بروز یاس و نا امیدی و احساس شکست :                                               

خدا مرا آفریده تا توانگر باشم و خودش مرا حمایت و هدایتم می کند. از هیچ چیز نمی ترسم زیرا خلیفه خدا هستم و تمام نعمت های الهی از آن من است . تسلیم شکست نمی شوم ، با تمام نیرو و در کمال ثبات و پایداری به پیش می روم ، آن قدر ایستادگی می کنم تا آرزو های قلبم و الهی ام را به دست آورم . هیچ چیز منفی در زندگی من راه ندارد . زیرا مسوولیت همه امور با خداست .                                                                                      

 

پایان روز :                                                                                                      

این روز را رها می کنم تا برود ، خدای مهربون فقط خوبیای این روز رو برایم نگه می دارد و مابقی آن ناپدید    

 می شود . همین که سر بر بالین می گذارم به خوابی عمیق فرو می روم . برای روز موفقیت آمیزم خدا را شکر   می کنم . به آسانی می آسایم و می دانم که خدایم ذهن و تنم را شاداب تر و تازه تر می کند و برای فردایی بهتر و زیبا تر آماده می شوم . من به خواب می روم اما خدای من بیدار می ماند تا مسایلم را با نظم الهی حل کند و مرا به موفقیت و شادمانی و توانگری برساند .                                                                                              

 

فکر کنید :                                                                                                        

اگر تو نتونی به خدا که عالم وقادر مطلق است و اداره تمامی این کاینات غنی به عهده اوست ، اعتماد کنی ! پس به چه کسی می توانی اعتماد داشته باشی ؟!!                                                                                          

 

|+|نوشته شده در چهارشنبه نوزدهم تیر 1387 ساعت 10:58 توسط پریسا |

من دوست دارم داستان هایم را سطر به سطر بنویسم .                                                                          

شبیه سطر های شعر .                                                                                                                  

 این جوری احساس می کنم شاعر شدم !                                                                                            

بعد ، وقتی یک سطر عادی را خلق می کنم ،                                                                                     

برام میشه زیبا ترین اثر دنیا !                                                                                                        

مثل همین نوشته هایی که دارتد روبه روی چشمای تو عرض اندام می کنند !                                              

من عاشق شعر هستم .                                                                                                                  

در بین تمام شعر های دنیا ، یک بیت شعر را همیشه تکرار می کنم با خودم .                                             

 همان بیتی است که شده ورد زبان من و چشمای تو !                                                                            

منظورم " دوستت دارم " است .                                                                                                     

هر بار که این جمله را تکرار می کنم ، تمام ثانیه ها می شوند نت های موسیقی !                                        

من جوان می شوم ، جوان تر از آفتاب !                                                                                           

و تو                                                                                                                                         

زیبا می شوی ، زیبا تر از همیشه !                                                                                                 

می بینی ؟! چقدر سطر به سطر نویسی خوبه ؟!                                                                                 

این هم یک داستان بکر :                                                                                                              

یکی بود یکی نبود. من بودم و تو . مابودیم و یک جمله زندگی ساز .                                                       

دوستت دارم                                  

 

|+|نوشته شده در یکشنبه نهم تیر 1387 ساعت 18:38 توسط پریسا |

  برای رسیدن به تو ...............

  خودم را تقسیم کردم ، تو را سهم تمام رویاهایم کردم ..........

  انصاف نبود ....

  تو که مدونستی با چه اشتیاقی خودم رو قسمت کردم .............

  پس چرا زودتر از تکه تکه شدنم جوابم نکردی ؟؟؟؟؟

  برای خداحافظی خیلی دیربود .........

  خیلی دیر ..........

 

 

  آن کس که میگفت دوستم داره عاشقی نبود که به شوق من آمده باشد ..........

  رهگذری بود که روی برگ های خشکیده پاییزی راه می رفت .......

  صدای خش خش برگ ها همان آوازی بود که گمان میکردم میگوید : ..............

                                                                                    دوستت دارم ................................

 

 

  تو میری و من فقط نگات می کنم ............

  تعجب نکن که چرا گریه نمی کنم ...............

  بی تو یک عمر فرصت برای گریستن دارم ..............

  اما برای تماشای تو همین یک لحظه باقیست ..................

  و شاید ..........

  همین یک لحظه اجازه ی زیستن در چشمان تو را داشته باشم ....................

 

 

 

  دیگه به آخر خط رسیده بودیم ........

  باید بهش ثابت می کردم که دوسش دارم ..........

  خیلی عصبانی بود ، گفت : خب ثابت کن که دوسم داری .

  گفتم : چه جوری ؟

  گفت : ثابت کن برام می میری ، یه تیغ داد دستم و گفت : اگه دوسم داری رگتو بزن .

  گفتم : آخه مرگ و زندگی دست خداس نه دست من و تو .

  گفت : پس دوسم نداری .

  خیلی بهم بر خورد و بلافاصله رگمو زدم ................

  همین طوری که داشتم توی آغوش گرمش جون می دادم ...................

  آروم گفت : اگه دوسم داشت هیچ وقت خودشو نمی کشت .....................................

 

 

 

  به خانه می رفت با کیف و کلاهی که به هوا بود ................

  چیزی دزدیدی ؟ ( مادرش پرسید )

  بازم دعوا کردی ؟ ( پدرش پرسید )

  و مادرش کیفشو زیرو رو کرد ، به دنبال آن چیزی که در دل پنهان کرده بود .

  تنها مادر بزرکش دید که گل سرخی را در دست فشرده ی کتاب هندسه اش و خندید .....................

|+|نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1387 ساعت 19:57 توسط پریسا |

 

سر کلاس ادبیات معلم گفت :                                                                                                          

فعل رفتن رو صرف کن ،                                                                                                               

گفتم :                                                                                                                                       

رفتم                                                                                                                                         

رفتی                                                                                                                                        

رفت                                                                                                                                          

ساکت میشم و میخندم ولی خندم تلخ میشه                                                                                           

معلم داد میزنه خوب بعد ادام بده                                                                                                       

ومن میگم                                                                                                                                  

رفت                                                                                                                                         

رفت                                                                                                                                        

رفت و دلم شکست                                                                                                                        

غم رو دلم نشست                                                                                                                        

رفت و شادیم مرد                                                                                                                        

شورو نشاط رو از دلم برد                                                                                                              

رفت..................                                                                                                                     

رفت.........................                                                                                                               

ومن میخندم و میگم                                                                                                                    

خنده تلخ من از گریه غم انگیز تر است                                                                     

کارم از گریه گذشته که به آن میخندم                             

 

 

 

 

 

مارا صد دل از خوبان جدا نیست                                                                                                  

ولی صد حیف خوبان را وفا نیست                                                               

به دوستان دا بستن کار سهل است                            

زدوستان دل بریدن کار ما نیست

 

 

 

 

بچه که بودم فکر میکردم ...................................                                                                            

عشق عروسکی است که من با اون بازی می کنم ........................                                                        

حالا که بزرگ شدم می بینم که بازیچه عشق شدم ..............................                                                   

 

 

در یه دقیقه میشه یه نفر رو خرد کرد.........................                                                                      

دریک ساعت میشه کسی رو دوست داشت ..............................                                                          

در یک روز میشه عاشق شد ......................................                                                                    

ولی یک عمر میکشه تا کسی رو فراموش کنی ............................................                                        

 

 

زندگی مثل یه زندونه که بیشتر از اون که زندونی داشته باشه ...........................                                     

 زندان بان داره ..................................                                                                                        

|+|نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1387 ساعت 19:53 توسط پریسا |

از همه دوستای خوبم ممنونم که تو این مدتم که آپ نکرده بودم اومده بودینو به کلبه ی کوچیکم سر زده بودین من انقدر مشغول درس بودم که وقت سر خاروندن نداشتم از همتون ممنونم و همه ی دوستای گلمو دوست دارم

|+|نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم خرداد 1387 ساعت 9:38 توسط پریسا |

  باران می بارد .

  با این دو نفره بودن هوا ........

  من تنها ! 

  تو تنها  !

 

 

 

 

  اولین و آخرین کسی که به من آموخت

   از کلیشه ها بیزار باشم

  شما بودید !

  کاش می دانستم کجایید !؟

  من هنوز هم تکالیفم را

  نمینویسم !!!

 

 

  باید صبر داشته باشیم .

  که یه روزی ، یه جایی ،

  یا یه جوری ، کسی

   و شاید یک چیزی ....

  آری ، بیشتر از این ها باید صبر داشته باشیم .

 

 

  و چتر بی وقفه میگرید !

  چرا که تو ......

  با کسی قسمتش نکردی !!!

 

 

 

  او که سیبی از شاخه چید ،

  تا بگویید : دوستت دارم !

  شرمسار عشق شد !!!

   ............

  من که کاری نکرده بودم .........

 

 

 

  از وقتی فراموشم کردی ،

  زیباتر شدی !

  دروغ گوها را باید فراموش کرد !

  امشب اعتراف می کنم

  به تنها دروغی که گفتم :

 " من نیز فراموشت خواهم کرد"    

 

 

                                          

 

|+|نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1387 ساعت 18:19 توسط پریسا |

               

                دیدی که رسوا شد دلم                              غرق تمنا شد دلم

 

                                دیدی که من با این دل بی آرزو عاشق شدم

 

                                 با آن همه آزادگی بر زلف او عاشق شدم

 

                ای وای اگر صیاد من                                  غافل شود از یاد من

                                                    قدرم نداند

                فریاد اگر از کوی خود                                  وز رشته ی گیسوی خود

                                                    بازم رهاند

                دیدی که رسوا شد دلم                             غرق تمنا شد دلم

 

 

                

                            

|+|نوشته شده در یکشنبه هشتم اردیبهشت 1387 ساعت 17:45 توسط پریسا |

|+|نوشته شده در شنبه هفتم اردیبهشت 1387 ساعت 18:17 توسط پریسا |

 

 

 

 دلم را بردی . به همین سادگی ، عاشقم کردی .

دلم را بردی . چه خوب کردی ! زود تر از زود دیوانه ام کن . این تنها خانه کوچک دل را ، بیش تراز             پیش ویرانه تر کن ! خوابم را ببر . بگذار در این دریای مواج زندگی دست و پازنان ، تا به ساحل امن حضورت  شنا کنم و باز به ساحل نرسم ، امان بده تا دوباره حرکت کنم و از شوق آمدن به سوی تو ، نمانم . فرصت بده تا همیشه تشنه بمانم و باز عطش ، مرا بی تاب طلب دیدارت کند . امان بده !

|+|نوشته شده در یکشنبه یکم اردیبهشت 1387 ساعت 17:9 توسط پریسا |

دل شکسته

اینم دست نوشته خودمه اگه می شه بهم بگین که چه طور می نویسم :

کنار رود خونه ی آرومی بودم و با خودم فکر می کردم ، فکر های قشنگ و رویایی ، تا این که یکدفعه دیدم که رود خونه از آرومی خارج شده بود و یه خورد به جنب و جوش افتاده بود و هر لحظه که می گذشت اون نا آروم تر می شد ، نمی دونم چی شده بود ولی ... به هر حال بلند شدم تا یه کاری بکنم انگار یه چیزی باعث عصبانیتش شده بود بلند شدم و ایستادم ولی تا برگشتم دیدمش که با یه لبخند قلبمو تو دستش داشت ، اما لبخندش فرق می کرد ، به من زل زده بود ، رودخونه بدتر شده بود ترس تمام وجودمو پر کرده بود ، از ته چشماش یه چیزی فهمیدم یه نا امیدی .......... رودخونه بدتر شده بود وقتی بالا و پایین می شد ابگار داشت یه چیزی میگفت اما چی ................. دیگه همه چیز غیر قابل تحمل بود دستم رو جلو بردم تا دستاشو بگیرم اما ....... اون با کمال بی اعتنایی و آرامش قلبم رو که تو دستاش بود به سمت رودخونه پرت کرد رودخونه هم با بی رحمی تمام قلبمو رو دستاش میگرفتو بالا و پایین می برد و به من نشون می داد ، دویدم طرف رودخونه تا قلبمو ازش بگیرم اما رودخونه هم با بی رحمی قلبمو بلعید . برگشتم به طرف عشقم به طرف کسی که با من این کارو کرد ، اما اون فقط با دلی که از سنگ ساخته شده بود با من خداحافظی کرد و قلبشو ازم گرفتو با لبخندی که همیشه برای من زندگی بخش بود رفت ولی این بار برای من ......... اون رفت و رودخونه آروم شد مثل اولش ، کنار رودخونه زانو زدم و چشمامو بستم و با همون لبخند زندگیم از زندگیم خداحافظی کردم .

|+|نوشته شده در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387 ساعت 17:3 توسط پریسا |

قلب

 

 

دست نوشته ی خودمه که وقتی دلم زیاد میگیره یه دفعه دستم به قلم میره :

روی تکه سنگی می نشینم دفترم رو باز می کنم و، قلم به روی اون حرکت می کنه ، تند تند بالا و پایین میره ، نمی دونم چی می نویسه اما نوشته هاش آشناست ، از چی مگه ، انگار تمامی اون نوشته ها برام اتفاق افتاده بود ، چقدر آشناست ، درسته این ها درد های دلم بود که دیگه کهنه شده بود و من اونا رو زیر خاکستر آتشی که قبلا کلی گرما داشت پنهان کرده بودم ، اما ....... حالا اونا دوباره برای من تجدید شده بود ، دوست نداشتم دوباره اونا رو به یاد بیارم واسم دیگه رنگ و آبی نداشتن ، قلم حرکت می کنه ، اما من از خودم هیچ اراده ای ندارم و فقط دستم رو باهاش هماهنگ می کنم ، دیگه توانی برام نمونده بود با دیدن هر یک از ون کلمه ها خاطره ی تازه ای توی ذهنم می اومد و بعث میشد که من قطره قطره از وجودم رو از دریاچه ی غم هام به دست اون نوشته ها بدم ، ولی انگار کسی به فکر من نبود ، حتی اون نوشته ها توی اون قطره ها بازی میکردن و حرکتشون بیشتر می شد ، اونا داشتن بازی میکردن ، آره اما ....... اما کسی به فکر من نبود ، با هر قطره اشک انگار قطره فطره ی وجودم داره آب می شه و روان می شه وقتی به آخر رسیدیم دیگه هیچی ازم نمونده بود و هیچی نفهمیدم ، خیلی اشک ریختم ، انگار خرد شده بودم واقعا یه آدم میتونه انقدر دل سنگ باشه ، دیگه هیچی ازم نمونده تا ... آخر داستان رسیدم دیگه اشکی برام نمونده بود و انگار چشمه وجودم خشک شده بود ، قلم افتاد ، دیگه تکون نخورد و من رو با اون کلمه های آشنا و قدیمی تنها گذاشت ...........

 

|+|نوشته شده در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387 ساعت 17:3 توسط پریسا |

عشق .......

من از شکست عاشقانه می آیم . بگذار همه برای این اعتراف سرزنشم کنند . شکست نه برای پنهان است و نه بهانه ی پنهان شدن. می گوید از صبح بنویس از آفتاب ، و من چگونه بنویسم وقتی تمام مدت باران پنجره ی چشمانم را شسته است . همه دلشان نقش های مثبت می خواهد و آدمهایی خوشحال اما من گمان می کنم این خیلی خوب است که نمی توانم ادای آدمهای خوشبخت رو در بیارم . قیمت وفا شاید گران تر از آن بود که بهانه دوست داشتنی زندگیم از ........... .

 آغوش ترانه ها همچنان ازعطر تن او که باید پر باشد خالیست ، نمیتوانم باورش کنم نه رفتنش را و نه ماندنش را ، مهم نیست ، نام سرزنش ها را می پذیرم به بانه ی تولد ، حقایق غم انگیز که درد را به درد می آوردو آتش را می سوزاند این دل دیوانه همیشه یک پادشاه مغرور حقیقی داشته است . اگر ترانه ها ثمره های تخیل بود به جنون نمی رسید .اعتراضی نیست کسی که به او میرسد به جنون رسیده است و از او راضی است خلاصه غم سنگی نیست ، اگر سر نخواستن دلی دعوا باشد ، اما همیشه حق با برنده ها نیست می شود در عین بازنده بودن سر بلند بود و او را از کوچه پس کوچه های دنیا گدایی کرد ....................

 

 

 

 

       

 

 

 

 

 

ساده دل

 

قرا بود حقیقت را بگویم ، سخت است ، بی علاج است اون یکی رو جز من داشت ، سکوت می کنم تا به خاک سپردن آخرین خاکستر های آرزوهای بر باد رفته ام آبرو مندانه باشد . گریه می کنم با شکوه مثل اقیانوس ، بلند ، مثل اورست . او نمی شنود و نمی داند که ماه خوشبختی همه ی بی ستاره هاست ، یک سوال کوچک می ماند برای پرسیدنش از کسی که بی پاسخ ترین سوال فکر آشفته من است : چه کرد این دل ساده من که از چشم تو افتاد ؟

|+|نوشته شده در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387 ساعت 17:2 توسط پریسا |

خالیم خالیه خالی..........

                                               

چند تار موی سیاه را

از میان موهای سفیدم ، می کندم !

پای این عشق ، جوانی ام .....

فدای یک تار موی سیاهت شد !!!

 

 

تو همیشه در یاد منی

آسمان به آسمان ، کوچه به کوچه

رویا به رویا .

هر جایی که می نگرم با منی .

اما ......

دلم برایت تنگ می شود !!!!

 

روی صندلی راحتیت ،

کتابم را می خوانی و

با خاطرات نداشته مان سرگرمی .

نه من می شناسمت . نه تو مرا

برای همین به عشقمان پایبندی !!!!

 

 

دست روی دلم مگذار!

منی که سالها برایت عاشقانه نوشتم .

منی که صادقانه نوشتم .

منی که ........

دست روی دلم مگذار

 

 

پاکت نامه را

خالی بفرست !

کلمات ، احساست را محدود می کند !!!

 

 

این آخرین شمعی ست که آب می شود

پای این شعر نا تمام .

ومن قطره قطره می سوزم .

تا تو آرام شوی آرام .........

 

 

                                           دوستت دارم عشق اساطیریه من

 

|+|نوشته شده در شنبه هفدهم فروردین 1387 ساعت 15:19 توسط پریسا |

....... می مونم

هر چیزی ،

نماینده خودش است .

گل ، نماد عشق نیست ،

بلکه نماد خودش است .

کوه ، نماد قدرت و استحکام نیست ،

بلکه نماد خودش است که از قدرت عزیز تر است .

 

 

 

از برکه های باکره پر کن دوات را

بنویس توی دفتر من چشمهایت را

     بر روزهای مرده تقویم خط بزن

      واکن تمام پنجره های حات را

           ما را فقط به خاطر هم آفریده اند

          آن سان که خواجه حافظ و شاخه نبات را

                 نام تو با نسیم نشابور می رود

                 تا از غبار غم بتکاند هرات را

                         یک لحظه رو به مهبد بوداییان بایست

                         یعنی بدل به بتکده کن سومنات را

                                  حالا بایست ! دور و برت را نگاه کن

                                   تسخیر کرده ای همه کاینات را

                                                 تا پلک می زنی همه گمراه می شوند

                                                  بر روی ما مبند کتاب نجات را

 

 

 

 

من یک چهار دیواری دارم

و شب هایی .

شب هایی که سیاهند

گاه ابری گاه مهتابی

شب های سیاه به امید سپیده

می گذرند

و شب های مهتابی ..... کاش نگذرند !

شب های مهتابی با این که تاریکند ،

روشن اند

و شب های ابری با این که دلگیرند ،

دست و دل بازند

چون در نهایت می بارند

ووقتی که می بارند ، سخاوتمندانه

می بارند

برای همه ، یکسان ، بدون

چشمداشت و پاک

.......

و آن هنگام که قطره ها بر بستر بام 

می خوابند

آرامش آن شب را به این چهار دیواری

می آورند

........

من یک چهار دیواری دارم .

 

 

                                               

 

      

|+|نوشته شده در شنبه هفدهم فروردین 1387 ساعت 14:52 توسط پریسا |

بزرگ بود

و از اهالی امروز بود

و با تمام افق های باز نسب داشت

و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید .

صداش به شکل حزن پریشان واقعیت بود .

و پلک هاش

مسیر نبض عناصر را

به ما نشان داد .

و دست هایش

هوای صاف سخاوت را

ورق زد

و مهربانی را

به سمت ما کوچاند .

                                 (سپهری)

 

 

 

|+|نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم فروردین 1387 ساعت 18:23 توسط پریسا |

سنگی ک طاقت ضربه های تیشه را ندارد ،

تندیس نخواهد شد .

از زخم تیشه خسته نشو

که وجودت شایسته تندیس است .

 

 

 

 

لبخند تو خلاصه خوبی هاست پس بخند تا دنیا را با تمام خوبیهاش در یک لحظه ببینم .

 

 

 

حال دنیا را بپرسیدم من از فرزانه ای      

              گفت یا خواب است یا باد است یا افسانه ای

                             باز گفتم حال آنکس گو که بر آن دل ببست 

                                         گفت یا مست است ، یا دیو است یا دیوانه ای

                                                      پس زعمر خویش پرسیدم ، حال عمر چیست  

                                                                         گفت یا شمع است یا برق است یا پروانه ای 

 

 

 

    به یاد داشت باشید که زمان به خاطر هیچکس منتظر نمی ماند

    و.................

    فراموش نکنید که دیروز به تاریخ پیوست ...............

    فردا معماست و ...........

    امروز هدیست ..........

 

 

     درخت سبز هزار ساله

 

 مصاحبه با درختی که .................

نام:درخت

نام خانوادگی : سبز هزار ساله

ریشه : پدرو مادر

تنه : خانه حیات

شاخه : فرزند

ساقه : نوه

برگ : نتیجه

رنگ : جلوه گاه طبیعت

سایه : قدرت نامرئی من

چرا همه اهل دنیا شما رو دوست دارند ؟

به خاطر کارهای خوب و مفیدی که در حق همه آدما انجام میدم و انتظار گرفتن پاداش ندارم . چون هر وقت کسی رو ببینم که با ناامیدی داره طرفم می یاد بدون این که بدونم کیه آغوشمو براش باز می کنم . چون خیلیا با عزیز ترین کساشون اومدن طرفمو منم با سایم ازشون پذیرایی کردم تا با هم حرفای قشنگ بزنن همیشه در عالم سکوتم آنها را دعای خیر میکنم و از این که آدما از وجودم لذت می برن ، تا ابد خوشحالم .

 

 

 

              

 

|+|نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم فروردین 1387 ساعت 17:37 توسط پریسا |

برام دعا کنین

|+|نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386 ساعت 11:46 توسط پریسا |

سلام ای سال نو

ای وامدار لحظه های روشن فردا

خدافظ تو را ای کهنه سال ، ای خاطرات شاد و نازیبا

سلام ای سبزی و آب زلال و سایه های بید

هلا ای آفتاب پاک و پر امید

خداحافظ تو را یلدا وشب های زمستانی

سلامم بر تو ای سالی ، که می آیی

طراوت پیشه پاک اهورایی ، بهار سبز رویایی

چه سرمستم ، که می آیی

درودم بر تو ای فصل شکفتن

سال جدید رو به همه ی عزیزانی که لطف می کنن و با حرکت به انگشتانشون به من سر زدن سال    خوب و پر محبتی رو براشون آرزو می کنم برا سر سفره هفت سین دعا کنین دعا کنین که عشق منم سر عقل بیاد و منو از عذاب دادن نجات بده . همتو نو دوست دارم .

 

 

 

                                   

 

 

   

|+|نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386 ساعت 9:20 توسط پریسا |

کاش یا رب آشنایی ها نبود

                   یا به دنبالش جدایی ها نبود

                       یا که او با من نمی شد آشنا

                          یا مرا از او نمی کردی جدا

 

 

کودک که بودم فکر می کردم عشق عروسکی ست که من با او بازی می کنم ، حالا که بزرگ شدم می بینم من عروسکی هستم که بازیچه ی عشق شده ام

 

 

در عرض 1 دقیقه می شه یک نفر رو خورد کرد ،

در عرض 1 ساعت می شه کسی رو دوست داشت ،

در عرض 1 روزمی شه عاشق کسی شد ،

ولی برای فراموش کردن یک نفر یک عمر لازمه .

 

 

 

 

 

نگام به روی صورت بی حال آدم ها به دنبال یک سلام آشنا می گردد.............................. سلاممممم

 

 

 

کاش خدا سه چیز را نمی آفرید : عاشقی......، غرور.........، دروغ..........................................

تا عاشقی از روی غرور دروغ نگه .

 

 

                       

|+|نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم اسفند 1386 ساعت 20:48 توسط پریسا |

از راه دور اومدی تا غبار غم هایم را از شانه هایم بزدایی ؟

به چه دل خوش کردی ؟ تکوندن برف از روی شانه ی آدم برفی ؟ !!!

 

 

 

 

 

سیاهی را دوست دارم چون رنگ شب است

                                    شب را دوست دارم چون رنگ غم است

                                                                             غم را دوست دارم چون در قلب من است

                    قلبم را دوست دارم چون تو در آن جا داری

 

        

 

|+|نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم اسفند 1386 ساعت 15:7 توسط پریسا |

و حالا خبری از دختری سیاه و نگای پر سوال است . هیچ یادگاری از تو ندارم ............

صدایت دلم را می شکند و نگاهت مرا در قعر دره تنهایی فرو می برد ..................

نگاهت را باور کنم یا وسعت نوشته هایت را ؟ تنها بودم و نتهاترین شدم ..........

ذره ذره تورا بدست آوردم و دریا دریا نگاهم تو را ضجه زد و گریست ................................

تو را گریه کردم تا دیگر در قاموس چشمانم نباشی ، تا دیگر یادم دلت را عذاب ندهد ولی سوزش دلم می گوید : تو هرگز در کنج این ویرانه جا داری ..................

 چرا نمی توانم تو را از یاد تنهایی هایم پاک کنم ؟ ..........................

چرا نمیتوانم غم صدات را در گوش باد پراکنده کنم ؟ ..................

به باد صبا گفتم حال تو را برایم بپرسد ..........

پرسید و آمد غمگین و دلشکسته کنار پیچک یادت نشست ، نگاهش کردم و گفت : خوش است بدون تو و یاد تو ..........

وحالا دلم خوش است به خبر خوش بودن تو ................

راستی برگه خداحافظ تو را قاب کردم و در پنجره ی خیس چشمانم آویختم .

 

 

 

 

       

   

|+|نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم اسفند 1386 ساعت 14:59 توسط پریسا |

 

 

 

 

|+|نوشته شده در دوشنبه بیستم اسفند 1386 ساعت 17:27 توسط پریسا |

ادامه مطلب

|+|نوشته شده در دوشنبه بیستم اسفند 1386 ساعت 17:26 توسط پریسا |

|+|نوشته شده در دوشنبه بیستم اسفند 1386 ساعت 15:34 توسط پریسا |

آخرین نوشته ها