بخوان ، باور کن ، آرام باش
در این جا یک سری جملات تاکیدی را می توان در طول روز و در مقاطع مختلف زندگی خود مورد استفاده قرار دهیم ، می خوانیم . این جملات تاکیدی در ایجاد آرامش و تمرکز به سوی توانگری بسیار سودمند است ، در صورتی که هر روز آن ها را تکرار کنید .
آغاز روز :
امروز روز خداست و همه کارهایم رنگ وبویی خدایی دارد . هر روز برکت و نعمت خدا را در زنگی ام مشاهده می کنم . به ویژه امروز منتظر تجلی برکات فراوان الهی هستم . با شور و شوقی فراوان وایمانی نیرومند بیرون می روم تا آنچه را که باید به دست من صورت گیرد ، به انجام رسانم . امروز از آسمان طلا می بارد .
در طول روز :
تنها خدا منشا توانگری وبرکت بیکران من است . روزی ام از خداست . من والاترین و بالاترین ویژگی های همه مردم را دوست دارم و هم اکنون والاترین و بالاترین افراد و شرایط را به سوی خود می کشانم . کارم آسان است و بارم سبک و توفیق هایم بی شمار . همه نعمت های الهی به من عطا شده تا برای انجام امور بزرگ مجهز باشم و این امور را به آسانی به ثمر برسانم . هم اکنون همه چیز و همه کس مرا توانگر می سازد. همیشه به یاد دارم خدایی ثروتمند دارم که همیشه مرا به یاد دارد . خدا عاشق و مشتاق من است . من خلیفه خدا هستم و کمتر از بهترین را نمی خواهم .
امور مالی :
همه درها گشوده اند و همه راهها باز و آزادند تا همه ثروت های الهی به سوی من سرازیر شوند . سپاسگزارم که با اعمال مستقیم قدرت خدا ، درآمدم افزایش میابد . سپاسگزارم که در تمام امور مالی ام ، نظم الهی بر قرار است .
مواقع بروز یاس و نا امیدی و احساس شکست :
خدا مرا آفریده تا توانگر باشم و خودش مرا حمایت و هدایتم می کند. از هیچ چیز نمی ترسم زیرا خلیفه خدا هستم و تمام نعمت های الهی از آن من است . تسلیم شکست نمی شوم ، با تمام نیرو و در کمال ثبات و پایداری به پیش می روم ، آن قدر ایستادگی می کنم تا آرزو های قلبم و الهی ام را به دست آورم . هیچ چیز منفی در زندگی من راه ندارد . زیرا مسوولیت همه امور با خداست .
پایان روز :
این روز را رها می کنم تا برود ، خدای مهربون فقط خوبیای این روز رو برایم نگه می دارد و مابقی آن ناپدید
می شود . همین که سر بر بالین می گذارم به خوابی عمیق فرو می روم . برای روز موفقیت آمیزم خدا را شکر می کنم . به آسانی می آسایم و می دانم که خدایم ذهن و تنم را شاداب تر و تازه تر می کند و برای فردایی بهتر و زیبا تر آماده می شوم . من به خواب می روم اما خدای من بیدار می ماند تا مسایلم را با نظم الهی حل کند و مرا به موفقیت و شادمانی و توانگری برساند .
فکر کنید :
اگر تو نتونی به خدا که عالم وقادر مطلق است و اداره تمامی این کاینات غنی به عهده اوست ، اعتماد کنی ! پس به چه کسی می توانی اعتماد داشته باشی ؟!!
[ ]
+ نوشته شده در ساعت10:58 توسط پریسا
من دوست دارم داستان هایم را سطر به سطر بنویسم .
شبیه سطر های شعر .
این جوری احساس می کنم شاعر شدم !
بعد ، وقتی یک سطر عادی را خلق می کنم ،
برام میشه زیبا ترین اثر دنیا !
مثل همین نوشته هایی که دارتد روبه روی چشمای تو عرض اندام می کنند !
من عاشق شعر هستم .
در بین تمام شعر های دنیا ، یک بیت شعر را همیشه تکرار می کنم با خودم .
همان بیتی است که شده ورد زبان من و چشمای تو !
منظورم " دوستت دارم " است .
هر بار که این جمله را تکرار می کنم ، تمام ثانیه ها می شوند نت های موسیقی !
من جوان می شوم ، جوان تر از آفتاب !
و تو
زیبا می شوی ، زیبا تر از همیشه !
می بینی ؟! چقدر سطر به سطر نویسی خوبه ؟!
این هم یک داستان بکر :
یکی بود یکی نبود. من بودم و تو . مابودیم و یک جمله زندگی ساز .
دوستت دارم
[ ]
+ نوشته شده در ساعت18:38 توسط پریسا
برای رسیدن به تو ...............
خودم را تقسیم کردم ، تو را سهم تمام رویاهایم کردم ..........
انصاف نبود ....
تو که مدونستی با چه اشتیاقی خودم رو قسمت کردم .............
پس چرا زودتر از تکه تکه شدنم جوابم نکردی ؟؟؟؟؟
برای خداحافظی خیلی دیربود .........
خیلی دیر ..........
آن کس که میگفت دوستم داره عاشقی نبود که به شوق من آمده باشد ..........
رهگذری بود که روی برگ های خشکیده پاییزی راه می رفت .......
صدای خش خش برگ ها همان آوازی بود که گمان میکردم میگوید : ..............
دوستت دارم ................................
تو میری و من فقط نگات می کنم ............
تعجب نکن که چرا گریه نمی کنم ...............
بی تو یک عمر فرصت برای گریستن دارم ..............
اما برای تماشای تو همین یک لحظه باقیست ..................
و شاید ..........
همین یک لحظه اجازه ی زیستن در چشمان تو را داشته باشم ....................
دیگه به آخر خط رسیده بودیم ........
باید بهش ثابت می کردم که دوسش دارم ..........
خیلی عصبانی بود ، گفت : خب ثابت کن که دوسم داری .
گفتم : چه جوری ؟
گفت : ثابت کن برام می میری ، یه تیغ داد دستم و گفت : اگه دوسم داری رگتو بزن .
گفتم : آخه مرگ و زندگی دست خداس نه دست من و تو .
گفت : پس دوسم نداری .
خیلی بهم بر خورد و بلافاصله رگمو زدم ................
همین طوری که داشتم توی آغوش گرمش جون می دادم ...................
آروم گفت : اگه دوسم داشت هیچ وقت خودشو نمی کشت .....................................
به خانه می رفت با کیف و کلاهی که به هوا بود ................
چیزی دزدیدی ؟ ( مادرش پرسید )
بازم دعوا کردی ؟ ( پدرش پرسید )
و مادرش کیفشو زیرو رو کرد ، به دنبال آن چیزی که در دل پنهان کرده بود .
تنها مادر بزرکش دید که گل سرخی را در دست فشرده ی کتاب هندسه اش و خندید .....................
[ ]
+ نوشته شده در ساعت19:57 توسط پریسا
سر کلاس ادبیات معلم گفت :
فعل رفتن رو صرف کن ،
گفتم :
رفتم
رفتی
رفت
ساکت میشم و میخندم ولی خندم تلخ میشه
معلم داد میزنه خوب بعد ادام بده
ومن میگم
رفت
رفت
رفت و دلم شکست
غم رو دلم نشست
رفت و شادیم مرد
شورو نشاط رو از دلم برد
رفت..................
رفت.........................
ومن میخندم و میگم
خنده تلخ من از گریه غم انگیز تر است
کارم از گریه گذشته که به آن میخندم
مارا صد دل از خوبان جدا نیست
ولی صد حیف خوبان را وفا نیست
به دوستان دا بستن کار سهل است
زدوستان دل بریدن کار ما نیست
بچه که بودم فکر میکردم ...................................
عشق عروسکی است که من با اون بازی می کنم ........................
حالا که بزرگ شدم می بینم که بازیچه عشق شدم ..............................
در یه دقیقه میشه یه نفر رو خرد کرد.........................
دریک ساعت میشه کسی رو دوست داشت ..............................
در یک روز میشه عاشق شد ......................................
ولی یک عمر میکشه تا کسی رو فراموش کنی ............................................
زندگی مثل یه زندونه که بیشتر از اون که زندونی داشته باشه ...........................
[ ]
+ نوشته شده در ساعت19:53 توسط پریسا
[ ]
+ نوشته شده در ساعت9:38 توسط پریسا
باران می بارد .
با این دو نفره بودن هوا ........
من تنها !
تو تنها !
اولین و آخرین کسی که به من آموخت
از کلیشه ها بیزار باشم
شما بودید !
کاش می دانستم کجایید !؟
من هنوز هم تکالیفم را
نمینویسم !!!
باید صبر داشته باشیم .
که یه روزی ، یه جایی ،
یا یه جوری ، کسی
و شاید یک چیزی ....
آری ، بیشتر از این ها باید صبر داشته باشیم .
و چتر بی وقفه میگرید !
چرا که تو ......
با کسی قسمتش نکردی !!!
او که سیبی از شاخه چید ،
تا بگویید : دوستت دارم !
شرمسار عشق شد !!!
............
من که کاری نکرده بودم .........
از وقتی فراموشم کردی ،
زیباتر شدی !
دروغ گوها را باید فراموش کرد !
امشب اعتراف می کنم
به تنها دروغی که گفتم :
" من نیز فراموشت خواهم کرد"
[ ]
+ نوشته شده در ساعت18:19 توسط پریسا
دیدی که رسوا شد دلم غرق تمنا شد دلم
دیدی که من با این دل بی آرزو عاشق شدم
با آن همه آزادگی بر زلف او عاشق شدم
ای وای اگر صیاد من غافل شود از یاد من
قدرم نداند
فریاد اگر از کوی خود وز رشته ی گیسوی خود
بازم رهاند
دیدی که رسوا شد دلم غرق تمنا شد دلم
[ ]
+ نوشته شده در ساعت17:45 توسط پریسا
دلم را بردی . به همین سادگی ، عاشقم کردی .
دلم را بردی . چه خوب کردی ! زود تر از زود دیوانه ام کن . این تنها خانه کوچک دل را ، بیش تراز پیش ویرانه تر کن ! خوابم را ببر . بگذار در این دریای مواج زندگی دست و پازنان ، تا به ساحل امن حضورت شنا کنم و باز به ساحل نرسم ، امان بده تا دوباره حرکت کنم و از شوق آمدن به سوی تو ، نمانم . فرصت بده تا همیشه تشنه بمانم و باز عطش ، مرا بی تاب طلب دیدارت کند . امان بده !
[ ]
+ نوشته شده در ساعت17:9 توسط پریسا
اینم دست نوشته خودمه اگه می شه بهم بگین که چه طور می نویسم :
کنار رود خونه ی آرومی بودم و با خودم فکر می کردم ، فکر های قشنگ و رویایی ، تا این که یکدفعه دیدم که رود خونه از آرومی خارج شده بود و یه خورد به جنب و جوش افتاده بود و هر لحظه که می گذشت اون نا آروم تر می شد ، نمی دونم چی شده بود ولی ... به هر حال بلند شدم تا یه کاری بکنم انگار یه چیزی باعث عصبانیتش شده بود بلند شدم و ایستادم ولی تا برگشتم دیدمش که با یه لبخند قلبمو تو دستش داشت ، اما لبخندش فرق می کرد ، به من زل زده بود ، رودخونه بدتر شده بود ترس تمام وجودمو پر کرده بود ، از ته چشماش یه چیزی فهمیدم یه نا امیدی .......... رودخونه بدتر شده بود وقتی بالا و پایین می شد ابگار داشت یه چیزی میگفت اما چی ................. دیگه همه چیز غیر قابل تحمل بود دستم رو جلو بردم تا دستاشو بگیرم اما ....... اون با کمال بی اعتنایی و آرامش قلبم رو که تو دستاش بود به سمت رودخونه پرت کرد رودخونه هم با بی رحمی تمام قلبمو رو دستاش میگرفتو بالا و پایین می برد و به من نشون می داد ، دویدم طرف رودخونه تا قلبمو ازش بگیرم اما رودخونه هم با بی رحمی قلبمو بلعید . برگشتم به طرف عشقم به طرف کسی که با من این کارو کرد ، اما اون فقط با دلی که از سنگ ساخته شده بود با من خداحافظی کرد و قلبشو ازم گرفتو با لبخندی که همیشه برای من زندگی بخش بود رفت ولی این بار برای من ......... اون رفت و رودخونه آروم شد مثل اولش ، کنار رودخونه زانو زدم و چشمامو بستم و با همون لبخند زندگیم از زندگیم خداحافظی کردم .
[ ]
+ نوشته شده در ساعت17:3 توسط پریسا
دست نوشته ی خودمه که وقتی دلم زیاد میگیره یه دفعه دستم به قلم میره :
روی تکه سنگی می نشینم دفترم رو باز می کنم و، قلم به روی اون حرکت می کنه ، تند تند بالا و پایین میره ، نمی دونم چی می نویسه اما نوشته هاش آشناست ، از چی مگه ، انگار تمامی اون نوشته ها برام اتفاق افتاده بود ، چقدر آشناست ، درسته این ها درد های دلم بود که دیگه کهنه شده بود و من اونا رو زیر خاکستر آتشی که قبلا کلی گرما داشت پنهان کرده بودم ، اما ....... حالا اونا دوباره برای من تجدید شده بود ، دوست نداشتم دوباره اونا رو به یاد بیارم واسم دیگه رنگ و آبی نداشتن ، قلم حرکت می کنه ، اما من از خودم هیچ اراده ای ندارم و فقط دستم رو باهاش هماهنگ می کنم ، دیگه توانی برام نمونده بود با دیدن هر یک از ون کلمه ها خاطره ی تازه ای توی ذهنم می اومد و بعث میشد که من قطره قطره از وجودم رو از دریاچه ی غم هام به دست اون نوشته ها بدم ، ولی انگار کسی به فکر من نبود ، حتی اون نوشته ها توی اون قطره ها بازی میکردن و حرکتشون بیشتر می شد ، اونا داشتن بازی میکردن ، آره اما ....... اما کسی به فکر من نبود ، با هر قطره اشک انگار قطره فطره ی وجودم داره آب می شه و روان می شه وقتی به آخر رسیدیم دیگه هیچی ازم نمونده بود و هیچی نفهمیدم ، خیلی اشک ریختم ، انگار خرد شده بودم واقعا یه آدم میتونه انقدر دل سنگ باشه ، دیگه هیچی ازم نمونده تا ... آخر داستان رسیدم دیگه اشکی برام نمونده بود و انگار چشمه وجودم خشک شده بود ، قلم افتاد ، دیگه تکون نخورد و من رو با اون کلمه های آشنا و قدیمی تنها گذاشت ...........
[ ]
+ نوشته شده در ساعت17:3 توسط پریسا
من از شکست عاشقانه می آیم . بگذار همه برای این اعتراف سرزنشم کنند . شکست نه برای پنهان است و نه بهانه ی پنهان شدن. می گوید از صبح بنویس از آفتاب ، و من چگونه بنویسم وقتی تمام مدت باران پنجره ی چشمانم را شسته است . همه دلشان نقش های مثبت می خواهد و آدمهایی خوشحال اما من گمان می کنم این خیلی خوب است که نمی توانم ادای آدمهای خوشبخت رو در بیارم . قیمت وفا شاید گران تر از آن بود که بهانه دوست داشتنی زندگیم از ........... .
آغوش ترانه ها همچنان ازعطر تن او که باید پر باشد خالیست ، نمیتوانم باورش کنم نه رفتنش را و نه ماندنش را ، مهم نیست ، نام سرزنش ها را می پذیرم به بانه ی تولد ، حقایق غم انگیز که درد را به درد می آوردو آتش را می سوزاند این دل دیوانه همیشه یک پادشاه مغرور حقیقی داشته است . اگر ترانه ها ثمره های تخیل بود به جنون نمی رسید .اعتراضی نیست کسی که به او میرسد به جنون رسیده است و از او راضی است خلاصه غم سنگی نیست ، اگر سر نخواستن دلی دعوا باشد ، اما همیشه حق با برنده ها نیست می شود در عین بازنده بودن سر بلند بود و او را از کوچه پس کوچه های دنیا گدایی کرد ....................
قرا بود حقیقت را بگویم ، سخت است ، بی علاج است اون یکی رو جز من داشت ، سکوت می کنم تا به خاک سپردن آخرین خاکستر های آرزوهای بر باد رفته ام آبرو مندانه باشد . گریه می کنم با شکوه مثل اقیانوس ، بلند ، مثل اورست . او نمی شنود و نمی داند که ماه خوشبختی همه ی بی ستاره هاست ، یک سوال کوچک می ماند برای پرسیدنش از کسی که بی پاسخ ترین سوال فکر آشفته من است : چه کرد این دل ساده من که از چشم تو افتاد ؟
[ ]
+ نوشته شده در ساعت17:2 توسط پریسا
/rasme-rozegar.jpg)
چند تار موی سیاه را
از میان موهای سفیدم ، می کندم !
پای این عشق ، جوانی ام .....
فدای یک تار موی سیاهت شد !!!
تو همیشه در یاد منی
آسمان به آسمان ، کوچه به کوچه
رویا به رویا .
هر جایی که می نگرم با منی .
اما ......
دلم برایت تنگ می شود !!!!
روی صندلی راحتیت ،
کتابم را می خوانی و
با خاطرات نداشته مان سرگرمی .
نه من می شناسمت . نه تو مرا
برای همین به عشقمان پایبندی !!!!
دست روی دلم مگذار!
منی که سالها برایت عاشقانه نوشتم .
منی که صادقانه نوشتم .
منی که ........
دست روی دلم مگذار
پاکت نامه را
خالی بفرست !
کلمات ، احساست را محدود می کند !!!
این آخرین شمعی ست که آب می شود
پای این شعر نا تمام .
ومن قطره قطره می سوزم .
تا تو آرام شوی آرام .........
دوستت دارم عشق اساطیریه من
[ ]
+ نوشته شده در ساعت15:19 توسط پریسا
هر چیزی ،
نماینده خودش است .
گل ، نماد عشق نیست ،
بلکه نماد خودش است .
کوه ، نماد قدرت و استحکام نیست ،
بلکه نماد خودش است که از قدرت عزیز تر است .
از برکه های باکره پر کن دوات را
بنویس توی دفتر من چشمهایت را
بر روزهای مرده تقویم خط بزن
واکن تمام پنجره های حات را
ما را فقط به خاطر هم آفریده اند
آن سان که خواجه حافظ و شاخه نبات را
نام تو با نسیم نشابور می رود
تا از غبار غم بتکاند هرات را
یک لحظه رو به مهبد بوداییان بایست
یعنی بدل به بتکده کن سومنات را
حالا بایست ! دور و برت را نگاه کن
تسخیر کرده ای همه کاینات را
تا پلک می زنی همه گمراه می شوند
بر روی ما مبند کتاب نجات را
من یک چهار دیواری دارم
و شب هایی .
شب هایی که سیاهند
گاه ابری گاه مهتابی
شب های سیاه به امید سپیده
می گذرند
و شب های مهتابی ..... کاش نگذرند !
شب های مهتابی با این که تاریکند ،
روشن اند
و شب های ابری با این که دلگیرند ،
دست و دل بازند
چون در نهایت می بارند
ووقتی که می بارند ، سخاوتمندانه
می بارند
برای همه ، یکسان ، بدون
چشمداشت و پاک
.......
و آن هنگام که قطره ها بر بستر بام
می خوابند
آرامش آن شب را به این چهار دیواری
می آورند
........
من یک چهار دیواری دارم .
[ ]
+ نوشته شده در ساعت14:52 توسط پریسا
بزرگ بود
و از اهالی امروز بود
و با تمام افق های باز نسب داشت
و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید .
صداش به شکل حزن پریشان واقعیت بود .
و